در كتاب تهذيب « 1 » . چهارم اقوال : قولى است كه مرحوم علامه در مختلف حكايت فرموده از شيخ بزرگوار علي بن بابويه ، حاصل آن اين است اگر سجده را در ركعت اولى فراموش كرد ، و متذكر به آن نشد مگر بعد از دخول در ركوع ركعت ثانيه ، پس قضا مىكند سجدهء منسيه را در ركعت ثالثه . و هرگاه سجده را فراموش كرد و متذكر نشد مگر بعد از دخول در ركوع ركعت ثالثه ، قضا مىكند آن را در ركعت رابعه . و هرگاه سجده را در ركعت ثالثه فراموش كرد ، و متذكر نشد مگر بعد از دخول در ركوع ركعت رابعه ، قضا مىكند آن را بعد از تسليم . مختار ما بين اقوال مذكوره قول اول است ، و اين قول مشهور ما بين فقهاء است . و در كتاب غنيه و ذكرى دعوى اجماع بر اين شده ، پس نماز صحيح است ، لكن قضاى سجدهء منسيه بعد از تسليم لازم است . و اشكالى كه در اين مقام هست اين است دو سجده در هر ركعت با هم ركن است ، و ركن نماز آن است كه اخلال به آن موجب بطلان نماز است ، اگر چه سهوا بوده باشد ، و اخلال به جزء موجب اخلال به كل است ، پس اخلال به سجدهء واحده موجب اخلال به ركن است ، پس مىبايد حكم شود به بطلان نماز . ممكن است جواب از اين اشكال به اين نحو كه نصوص معتبرهء داله بر صحت نماز در صورت اخلال به سجدهء واحده سهوا دليل است بر اين كه اخلال به ركنيت موجب بطلان نماز است در سجده آن است كه اخلال به آن در ضمن هر دو سجده شده باشد . توضيح مطلب مقتضى اين است كه گفته شود : اخلال به كل به دو طريق

--> « 1 » تهذيب شيخ ج 2 / 154 .